חממת אמנות במוזיאון אום אל-פחם לאמנות
חממת האמנות 2024 במוזיאון אום אל-פחם התקיימה בתקופת מלחמה, ולא דיברנו בה על אמנות בזמן מלחמה. דיברנו אמנות, ונדמה שהקשב חלחל והעמיק תשתית של יחסי אמון בינינו. בחוץ נדרש להישמר, לחשוב על כל מילה. לא הצהרנו דבר, והתהליך הארוך לא כפה את עצמו. הזמן אסף בהדרגה גם את מה שמילים לא נמצאו לו.
החממה תוכננה להימשך חצי שנה, אבל המשכנו להיפגש גם הלאה, וחצינו את שנת 2025. נפגשנו לא רק באום אל-פחם, פשוט כי הרגשנו נוח להיפגש, לשתף ולהשתתף. אירחנו והתארחנו בכל פעם בסטודיו אחר, והמפגש היה לאינטימי וביתי.
מוזיאון אום אל-פחם לאמנות השרה אווירה של פתיחות, נדיבות ורגישות אנושית. סעיד וצוות המוזיאון יצרו "מקום" במובנו העמוק, כמרחב שמאפשר לנשום בזמן שבו המילים כלות, מקום שפותח אופק למה שמעבר לאירוע הקונקרטי, חום וביטחון בטלטלות הימים, שלא פעם תהינו אם נצלח אותם יחד.
בו בזמן, מסיבות שונות, נאלץ המוזיאון לשנות את תוכניותיו. במקום תצוגה במבנה חדש חזרנו לתכנן תערוכה במבנה הקיים המשופץ. וכשהגיע הזמן להכין את התערוכה, היה ברור שאף על פי שהחממה התקיימה בזמן מלחמה, בתערוכה לא ננסה לתרגם את החוויה אלא ליצור ולדבר בשפה החומרית והוויזואלית שמתאימה לכל אחת ואחד ומאיתנו. הבנו שאין לכפות דבר – והתוכן כבר יעלה מאליו.
כשסיימנו לתכנן יחד את התערוכה, מצאנו שתשתית יחסי האמון שיצרנו כמו הוטמעה ברמת התואם של העבודות בחלל המשותף. והרי זה פלא: ההצבות עומדות לעצמן, לכל אחת ואחד מהאמנים והאמניות גישה עצמאית לגמרי, והשפה היא אינדיבידואלית במובהק. והנה יצרה התערוכה שרשרת הצבות שנקשרו זו לזו כמו מאליהן, במרחב זורם בלא גבולות.
אוצרות: גליה בר אור וחנין עאבד
حاضنة فنية في متحف أم الفحم للفنون
أُقيمت الحاضنة الفنيّة لعام 2024 في متحف أم الفحم خلال فترة الحرب، لكننا لم نتناول موضوع الفنّ في زمن الحرب. بل تحدّثنا عن الفنّ ذاته، ويبدو أنّ الإصغاء تغلغل بعمق وأسّس نسيجًا من الثقة المتبادلة بيننا.
في الخارج، كان علينا أن نكون حذرين، وأن ننتقي كلماتنا بعناية. لم نُعلن شيئًا، ولم يُفرض علينا المسار الطويل. جمع الزمن تدريجيًا حتى ما عجزت الكلمات عن التعبير عنه.
رُتّبت الحاضنة لتستمر نصف عام، لكننا واصلنا اللقاءات بعدها، وامتدّت بنا حتى عام 2025. لم نلتقِ فقط في أم الفحم، بل شعرنا بحرّية المشاركة والانخراط. كنا نلتقي كل مرة في استوديو مختلف، حيث ساد جوّ شخصي، هادئ، وحميم.
أضفى متحف أم الفحم للفنون جوًّا من الانفتاح، والسخاء، والحسّ الإنساني العميق. وقد خلق سعيد وفريق المتحف "مكانًا" بكل ما تحمله الكلمة من معنى – فضاءً يمكن فيه أن نتنفس حين تعجز الكلمات، ومجالًا يفتح أفقًا يتجاوز الحدث الآني والمباشر. منحنا المتحف حضنًا من الأمان والدفء وسط زلازل الأيام، التي كثيرًا ما تساءلنا خلالها إن كنا سنجتازها معًا.
وفي ظلّ الأحداث المصيرية بالخارج، اضطر المتحف لتغيير خططه. فبدلًا من إقامة المعرض في المبنى الجديد، عدنا لتصميمه في المبنى المجدَّد القائم. وعندما حان وقت إعداد المعرض، كان واضحًا أنّ التجربة، رغم وقوعها في زمن الحرب، لن تُترجَم مباشرة في الأعمال. بل سعينا لأن يتحدّث كلّ فنان وفنانة باللغة التي اختاروها.
لم نرغب في فرض أيّ شيء، وما تراكم من تلقاء ذاته سيطفو على السطح.
وعندما انتهينا من تصميم المعرض معًا، شعرنا أنّ البنية التحتية للثقة التي بنيناها قد انعكست في درجة التناغم بين الأعمال داخل الفضاء المشترك. وكان الأمر أشبه بالمعجزة: كلّ عمل فني يقف بذاته، لكل فنان وفنانة نهجه المستقل، ولغته الفردية المتفرّدة. وها قد خلق المعرض سلسلة من التركيبات التي ارتبطت ببعضها البعض وكأنّها انبثقت من ذاتها، في فضاء يتدفّق بلا حدود.
القيّمتان: جاليا بار أور وحنين عابد
The Art Incubator at The Umm el-Fahem Museum of Art
The 2024 Art Incubator at the Umm el-Fahem Museum unfolded during a period of war. Yet, we did not explicitly discuss 'art in a time of war.' Instead, we discussed art, and it seems that this attentive listening deepened a foundation of trust among us. Outside, caution was required; every word had to be weighed. We made no grand declarations, and the long process was never forced. Slowly, time gathered what words could not express.
The Incubator was initially scheduled to last six months, but we continued to meet, crossing into 2025. We met not only in Umm el-Fahem, but also simply because we felt comfortable gathering, sharing, and participating. We hosted and were hosted in a different studio each time, and the encounters became intimate, personal, and domestic.
The Umm el-Fahem Art Museum fostered an atmosphere of openness, generosity, and human sensitivity. Said and the museum team created a Place in the deepest sense of the word: a space where we could breathe at a time when words failed, a place that enabled us to look beyond the immediate events. With its warmth, the museum held us and shielded us from the turmoil during a time when we often wondered if we would navigate it together successfully.
Concurrently, for various reasons, the museum was compelled to alter its plans. Instead of exhibiting in a new building, we reverted to planning the exhibition in the existing, renovated structure. When the time came to prepare the show, it was clear that even though the Incubator took place during a time of war, we would not attempt to convey or translate that experience directly. Rather, we would create and speak out, each choosing the material and visual language appropriate for themselves.
We understood that when nothing is imposed, the content emerges organically.
When we finished planning the exhibition together, we found that the foundation of trust we had built seemed to be embedded in the works' compatibility within the shared space. And this is the wonder: the installations stand on their own; each artist maintains an entirely autonomous approach, with their own distinct, individual language. Yet, within the exhibition, a chain has been forged. The installations seem to have come together of their own accord, in a seamless space unmarred by boundaries.
Curated by: Galia Bar Or and Haneen Abed
חממת אמנות במוזיאון אום אל-פחם לאמנות
חממת האמנות 2024 במוזיאון אום אל-פחם התקיימה בתקופת מלחמה, ולא דיברנו בה על אמנות בזמן מלחמה. דיברנו אמנות, ונדמה שהקשב חלחל והעמיק תשתית של יחסי אמון בינינו. בחוץ נדרש להישמר, לחשוב על כל מילה. לא הצהרנו דבר, והתהליך הארוך לא כפה את עצמו. הזמן אסף בהדרגה גם את מה שמילים לא נמצאו לו.
החממה תוכננה להימשך חצי שנה, אבל המשכנו להיפגש גם הלאה, וחצינו את שנת 2025. נפגשנו לא רק באום אל-פחם, פשוט כי הרגשנו נוח להיפגש, לשתף ולהשתתף. אירחנו והתארחנו בכל פעם בסטודיו אחר, והמפגש היה לאינטימי וביתי.
מוזיאון אום אל-פחם לאמנות השרה אווירה של פתיחות, נדיבות ורגישות אנושית. סעיד וצוות המוזיאון יצרו "מקום" במובנו העמוק, כמרחב שמאפשר לנשום בזמן שבו המילים כלות, מקום שפותח אופק למה שמעבר לאירוע הקונקרטי, חום וביטחון בטלטלות הימים, שלא פעם תהינו אם נצלח אותם יחד.
בו בזמן, מסיבות שונות, נאלץ המוזיאון לשנות את תוכניותיו. במקום תצוגה במבנה חדש חזרנו לתכנן תערוכה במבנה הקיים המשופץ. וכשהגיע הזמן להכין את התערוכה, היה ברור שאף על פי שהחממה התקיימה בזמן מלחמה, בתערוכה לא ננסה לתרגם את החוויה אלא ליצור ולדבר בשפה החומרית והוויזואלית שמתאימה לכל אחת ואחד ומאיתנו. הבנו שאין לכפות דבר – והתוכן כבר יעלה מאליו.
כשסיימנו לתכנן יחד את התערוכה, מצאנו שתשתית יחסי האמון שיצרנו כמו הוטמעה ברמת התואם של העבודות בחלל המשותף. והרי זה פלא: ההצבות עומדות לעצמן, לכל אחת ואחד מהאמנים והאמניות גישה עצמאית לגמרי, והשפה היא אינדיבידואלית במובהק. והנה יצרה התערוכה שרשרת הצבות שנקשרו זו לזו כמו מאליהן, במרחב זורם בלא גבולות.
אוצרות: גליה בר אור וחנין עאבד
حاضنة فنية في متحف أم الفحم للفنون
أُقيمت الحاضنة الفنيّة لعام 2024 في متحف أم الفحم خلال فترة الحرب، لكننا لم نتناول موضوع الفنّ في زمن الحرب. بل تحدّثنا عن الفنّ ذاته، ويبدو أنّ الإصغاء تغلغل بعمق وأسّس نسيجًا من الثقة المتبادلة بيننا.
في الخارج، كان علينا أن نكون حذرين، وأن ننتقي كلماتنا بعناية. لم نُعلن شيئًا، ولم يُفرض علينا المسار الطويل. جمع الزمن تدريجيًا حتى ما عجزت الكلمات عن التعبير عنه.
رُتّبت الحاضنة لتستمر نصف عام، لكننا واصلنا اللقاءات بعدها، وامتدّت بنا حتى عام 2025. لم نلتقِ فقط في أم الفحم، بل شعرنا بحرّية المشاركة والانخراط. كنا نلتقي كل مرة في استوديو مختلف، حيث ساد جوّ شخصي، هادئ، وحميم.
أضفى متحف أم الفحم للفنون جوًّا من الانفتاح، والسخاء، والحسّ الإنساني العميق. وقد خلق سعيد وفريق المتحف "مكانًا" بكل ما تحمله الكلمة من معنى – فضاءً يمكن فيه أن نتنفس حين تعجز الكلمات، ومجالًا يفتح أفقًا يتجاوز الحدث الآني والمباشر. منحنا المتحف حضنًا من الأمان والدفء وسط زلازل الأيام، التي كثيرًا ما تساءلنا خلالها إن كنا سنجتازها معًا.
وفي ظلّ الأحداث المصيرية بالخارج، اضطر المتحف لتغيير خططه. فبدلًا من إقامة المعرض في المبنى الجديد، عدنا لتصميمه في المبنى المجدَّد القائم. وعندما حان وقت إعداد المعرض، كان واضحًا أنّ التجربة، رغم وقوعها في زمن الحرب، لن تُترجَم مباشرة في الأعمال. بل سعينا لأن يتحدّث كلّ فنان وفنانة باللغة التي اختاروها.
لم نرغب في فرض أيّ شيء، وما تراكم من تلقاء ذاته سيطفو على السطح.
وعندما انتهينا من تصميم المعرض معًا، شعرنا أنّ البنية التحتية للثقة التي بنيناها قد انعكست في درجة التناغم بين الأعمال داخل الفضاء المشترك. وكان الأمر أشبه بالمعجزة: كلّ عمل فني يقف بذاته، لكل فنان وفنانة نهجه المستقل، ولغته الفردية المتفرّدة. وها قد خلق المعرض سلسلة من التركيبات التي ارتبطت ببعضها البعض وكأنّها انبثقت من ذاتها، في فضاء يتدفّق بلا حدود.
القيّمتان: جاليا بار أور وحنين عابد
The Art Incubator at The Umm el-Fahem Museum of Art
The 2024 Art Incubator at the Umm el-Fahem Museum unfolded during a period of war. Yet, we did not explicitly discuss 'art in a time of war.' Instead, we discussed art, and it seems that this attentive listening deepened a foundation of trust among us. Outside, caution was required; every word had to be weighed. We made no grand declarations, and the long process was never forced. Slowly, time gathered what words could not express.
The Incubator was initially scheduled to last six months, but we continued to meet, crossing into 2025. We met not only in Umm el-Fahem, but also simply because we felt comfortable gathering, sharing, and participating. We hosted and were hosted in a different studio each time, and the encounters became intimate, personal, and domestic.
The Umm el-Fahem Art Museum fostered an atmosphere of openness, generosity, and human sensitivity. Said and the museum team created a Place in the deepest sense of the word: a space where we could breathe at a time when words failed, a place that enabled us to look beyond the immediate events. With its warmth, the museum held us and shielded us from the turmoil during a time when we often wondered if we would navigate it together successfully.
Concurrently, for various reasons, the museum was compelled to alter its plans. Instead of exhibiting in a new building, we reverted to planning the exhibition in the existing, renovated structure. When the time came to prepare the show, it was clear that even though the Incubator took place during a time of war, we would not attempt to convey or translate that experience directly. Rather, we would create and speak out, each choosing the material and visual language appropriate for themselves.
We understood that when nothing is imposed, the content emerges organically.
When we finished planning the exhibition together, we found that the foundation of trust we had built seemed to be embedded in the works' compatibility within the shared space. And this is the wonder: the installations stand on their own; each artist maintains an entirely autonomous approach, with their own distinct, individual language. Yet, within the exhibition, a chain has been forged. The installations seem to have come together of their own accord, in a seamless space unmarred by boundaries.
Curated by: Galia Bar Or and Haneen Abed
